1º Premio Contos de Medo

A SÚA MENSAXE

Non quería estar alí. A voz dos nenos que naquel coro cantaban, seguía na miña cabeza. A igrexa non era alegre dende que el nos arrebatara a música. A xente vestía de negro, e levaba a cara tapada. A morte de curas e monxas na parroquia, arrepiaba aos veciños. Xa ninguén daba a misa, non se predicaba a mensaxe de Deus. Só estabamos alí, cada domingo, pola forza que exercía el.

Pero foi un domingo de inverno, no que todo empeorou.
Chovía moito, e como de costume, ás dez e media as campanadas chamábannos ao encontro. Iamos chegando, e cada un sabía exactamente o que tiña que facer. Sentabamos nun banco que tiñamos asignado, e só esperabamos a comezar a sentir a súa forza. Sentiamos a súa dor, a súa carraxe…

Pero este día pareceu só afectarme a min. A dor facíame berrar como se estivera tolo. Non podía soportar, non o aguantaba. A súa alma negra agora estaba dentro de min. Comecei a escoitar gargalladas. Mirei á miña dereita e estaba unha señora de pelo branco. Non puden verlle a cara, pero deseguido achegouse a min.
Cada vez as gargalladas oíanse máis preto. A señora, agarroume o pescozo, e foi aí cando sentín a dor da morte.

Fin

Paula Places Horta
2º ESO

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s